The Dutch Duo

Heerda@yahoo.com

De winden dragen je stem aan;
Ik hoor je waar de wateren stromen;
Ik zie je in de zon opkomen,
Schoon ben je in zijn ondergaan.

Wat ben je dan? Een raadsel voor
mij: ik voel je als vitaliteit
Die zich door ster en bloem verbreidt,
Doch min je daar niet minder door.

Mijn liefde nú sluit de eerdere in,
Is weidser passie. Is jouw lot.
Gemengd met de Natuur en God,
Het maakt dat ik je meer bemin.

Ver weg ben je, maar steeds mij na;
Ik heb je nog, wat mij verheugt;
Je stem omgeeft mij, doet mij deugd;
Ik derf je niet, zelfs als ik ga.

Die dag herhaal ik nog even...
We vertrekken via Third Street downtown om daar foto’s te nemen van de schitterende bomen. Volgens Carol staat Baker City bekend ‘tree city’ wat met de woestijn op korte afstand natuurlijk een eretitel is. Dan via een binnenweg naar Highway 86 waar de Hell’s Canyon begint. Voor mij geeft die titel door het wijde dorre woestijnheuvellandschap exact weer wat ik voel maar Loes vindt het geweldig. Een landschap waar de schorpioen zich thuis voelt. Steeds weer stijgen en dalen tot de Canyon zich eindelijk vernauwd. In de kloof waar het uitzicht begrensd wordt tot de bergen voel ik mij minder verloren. Het is heet en de route is zwaar door steeds weer opnieuw te moeten stijgen en dalen. Wanneer we dan eindelijk na bijna 70 km in Richland arriveren ben ik uitgeteld en dolblij iets te kunnen drinken in het plaatselijke café. Loes geniet van de ijsthee maar is duidelijk minder aangeslagen dan ik. Eenmaal op de camping is alles vergeten en genieten we samen van de welverdiende rust.

Wat ik verder nog te melden heb is te schokkend om er de juiste woorden voor te vinden.
Na de wegens omstandigheden dramatische beklimming van de Santiam Pass arriveerden we ogenschijnlijk gezond in Sisters. 's Nachts kreeg Loes zoals later is gebleken een hartstilstand en later de volgende dag 's middags nog een keer. De eerste keer is aan mij voorbijgegaan maar Loes werd wakker door urineverlies. De tweede keer was ik getuige van haar bewustzijnverlies gevolgd door opnieuw urineverlies. Nadat zij weer bij kennis kwam zonder iets van het drama gemerkt te hebben ging ik onmiddellijk op zoek naar een arts. De vrouwelijke manager belde daarop onmiddellijk haar man die hoofd van de hulpverleningdienst bleek te zijn. Daarop verscheen binnen enkele minuten een ambulance met 2 medewerkers die kennelijk over alle professionele apparatuur beschikten.
Zij maakten een hartfilmpje, namen bloed af en namen enkele keren haar polsslag op. Resultaat geen enkele afwijking. Godzijdank zei Loes niet opnieuw mijn hart... Zij had namelijk begin februari een klein hartinfarct gehad waarvoor zij gedotterd was. Uiteraard vertelden wij deze geschiedenis aan het ambulancepersoneel en zij namen op welke medicijnen Loes daarvoor slikte. Let wel Loes die altijd in topconditie verkeerde was door cardiologen en andere specialisten voor 100% goedgekeurd voor onze plannen in de USA.
Helaas lieten Loes en ik ons om de tuin leiden dat er gezien de resultaten van het onderzoek in Sisters geen enkel gevaar dreigde om de tocht voor te zetten. Volgens het ambulancepersoneel zou volgens hun ervaring een langdurig onderzoek in een ziekenhuis met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid geen ander resultaat opleveren dan de door hen geproduceerde resultaten. Het ergste is dat Loes en ik hen maar al te graag geloofden. Wel spraken we af nog een paar dagen rust in Sisters te nemen. Zonodig zouden we immers binnen enkele minuten de hulp van de hulpverleningsdienst kunnen inroepen.

Zonder verdere problemen of waarschuwing kreeg Loes op 28-6 een fataal hartstilstand w.o. hieronder meer.

Het ergste is dat wij slachtoffer zijn geworden van de gebrekkige hulpverlening in de USA i.c. Oregon. Dit had nooit in Europa kunnen gebeuren:

Ten eerste worden onze ambulances bemand door professionele HBO verpleegkundigen.
Ten tweede is er op de achterwacht altijd een arts aanwezig die in dit geval onmiddellijk zou zijn opgeroepen.
De feiten logen er immers niet om. Onze eigen achteraf waanzinnige conclusie dat het tot 2 keer toe buiten kennis raken een gevolg was van een veel eerder veronderstelde onderkoeling was immers nergens op gebaseerd. Dat het ambulancepersoneel deze veronderstelling als juist noteerde is een bewijs dat zij geen enkele opleiding terzake hebben genoten. Hun opereren zonder arts op de achtergrond is met enige overdrijving middeleeuws.

Geen samenwerking tussen staten onderling op het gebied van hulpverlening fataal voor mijn vrouw.

Ons noodlot sloeg toe in Idaho enkele mijlen voor de grens van Montana. Mijn vrouw kreeg een hartstilstand dat haar fataal werd door de absolute afwezigheid van hulpverlening. Ter plaatse was geen netwerk om alarm te slaan... zelfs niet per GPS. Wij waren aangewezen op hulp van passerende automobilisten en uiteindelijk de hulp van U.S. forest. De op korte afstand aanwezige voorzieningen in universiteitsstad Missoula in Montana mochten en konden niet worden opgeroepen omdat die slechts hulp verlenen tot de grens. Ondenkbaar maar waar zoals mij later werd bevestigd door de uitvaartondernemer die door een passerende automobilist was opgehaald. Wij waren aangewezen op hulp in Idaho uit het op onbereikbare afstand liggende onbetekende Grangeville. Het heeft ruim 6 uur geduurd tot een sheriff uit Idaho toestemming gaf dat wij konden vertrekken. Een arts of ambulance hebben we in die tijd niet gezien.

Ondanks mijn emoties had ik er grote behoefte aan deze waarschuwing te plaatsen.

Fietsen in de USA bloedlink.
Wij reden dit jaar een gedeelte van de Transam: van Astoria in Oregon tot bijna de grens van Montana. Amerika is wat landschap en mensen betreft fantastisch! Wanneer je op één van de weinige wegen rijdt met nauwelijks verkeer kun je nergens fijner fietsen. Wij reden door de fietsvriendelijke staten Oregon en Idaho.

Onze ervaring is echter dat het bloedlink is op de meeste wegen te fietsen. De belangrijkste reden is dat de voorzichtigheid van met name trucks en RV's bij het passeren van fietsers die wij in Europa gewend zijn in de USA ontbreekt. De weg is van en voor de automobilisten! Wanneer het passeren van een fietser door gebrek aan uitwijkmogelijkheden niet mogelijk is rammen zij in de regel gewoon door. Van fietsers wordt verwacht dat zij tijdig uitwijken. En dat is op wegen met een smalle 'shoulder' of zonder shoulder vaak niet mogelijk. Het is vreselijk om aan te zien wanneer je partner of medefietser wanneer die voor je rijdt bijna van de weg wordt gedrukt. Het is vreselijk om aan te zien hoe Amerikaanse fietsers vaak langs steile afgronden over een gevaarlijke berm fietsen die vol ligt met stenen of glas... Wij deden dat gewoon niet en namen daardoor extra risico.

Ik geef toe wanneer onze fietstocht vlak voor de Lolo Pass in Montana niet door een fataal hartstilstand van Loes was beëindigd wij gewoon onze tocht naar de Atlantic Ocean in Virginia hadden voorgezet.

Tenslotte moet ik vermelden dat niet alleen de hulpverlening heeft gefaald maar vooral ook wijzelf.

Verslag vanuit het Casino in Grande Ronde Oregon
In Astoria Or trekken we een dag uit voor bezoek aan de Astoria Column boven op een berg. We hebben eigenlijk weinig behoefte te vertrekken want de weersverwachting is slecht tot slechter of nog erger. Dit geschreven hebbende geven we toe dat het laatste overdreven is want het zijn 'slechts 'buien... en de temperatuur stijgt regelmatig tot 13 C. In de bus naar Astoria ontmoetten we Ben Lee die ons uitnodigde voor een diner bij hem thuis. Een fantastische ervaring. Er waren namelijk nog 4 mensen uitgenodigd die net als Lee allemaal werkten op een reddingsboot. Lee was niet alleen bootsman, maar ook kok, fietsenmaker en kunstenaar.
De eerste fietsdag over de Lewis en Clarkroute eindigde in Seaside... in een hotel vanwege ... dat begrijpen jullie wel. Om ons goed te kunnen volgen raden we jullie wel aan op internet informatie over Lewis en Clark in te winnen. Alles is hier namelijk naar die ontdekkingsreizigers genoemd. Dan via Cannonbeach en 3 verschrikkelijke bergen naar het heerlijke Old Wheeler hotel in het vissersdorpje Wheeler. We genieten geweldig van de schitterende uitzichten op de Pacific Oceaan. Verder over bergen naar de 3 Capes en Netarts. Hier kamperen we voor het eerst op een RV terrein (= eigenlijk alleen bestemd voor onwaarschijnlijk grote kampeertrailers) in ons nieuwe tentje. De tent staat nog niet of.... We blijven hier een dag om te kunnen genieten van de zeehonden en vogels op het wad. Memorial day blijft in ons geheugen vanwege de extreme (weers)omstandigheden. Vanwege de kou zijn we veel te dik gekleed om de enorme bergen te beklimmen. Dus zweten we ons rot bergop en bevriezen bergaf. Tot we in Sands city kunnen bijkomen in een restaurant met geweldig uitzicht op het strand. De tocht eindigt in (dat zoeken we nog op...) in een hotel. Vandaag nemen we alweer afscheid van de oceaan en gaan landinwaarts. We beklimmen met minder kleren aan 3 bergen... We hebben al enorme kracht in onze benen ontwikkeld want het lukt ons nu zonder afstappen... Een heerlijk gevoel is dat. Bovendien is het droog gebleven ondanks slechte weersvoorspelling. Maar de wolken die in Grande Ronde hangen liegen er niet om, dus overnachten we in Las Vegas (daar lijkt het hier echt op). Waar onze fietsen overnachten? Meestal op de kamer zoals hier in de extreem grote kamer.
Nog even een aanvulling:
Onze bergen totnogtoe hebben een hoogte tussen de 150 en 250 meter. We moeten wel iedere keer op zeehoogte starten. De hellingen zijn soms wel 5 km lang. Dus ga er maar aan fietsen.
Tot ca. het jaar 1800 eindigde de USA bij de Missisippi die van noord naar zuid stroomt. In St. Louis ontspringt de Missouri de langste rivier van Amerika. Op dat punt begonnen Lewis en Clark hun ontdekkingstocht met boten naar een mogelijke doorgang naar de Pacific Ocean. Door Louisiana , het land van de tientallen indianenstammen. Ze wisten dat de Missouri ergens op een berg moest ontspringen. Daar zouden ze dan even de boten over tillen om aan de andere kant de Columbia River te vinden waarmee ze naar de Pacific zouden kunnen afstromen. De berg was echter een van de grootste bergketens ter wereld: de Rocky mountains. Ze hebben het gepresteerd... maar hadden er wel een jaar extra voor nodig...
Waarom we dit vertellen? Omdat we zelf ook vage plannen hebben nog een keer de Lewis en Clark Trail op te fietsen...

4 juni we zijn in Sisters...
Hebben we al iets over het weer geschreven? Dat we vanaf Astoria de wind mee hebben en dat de regen zich beperkte tot mist en druilregen? Tot vandaag hebben we verder geen regen meer gehad, ondanks de contenu slechte weerberichten... Temperatuur ook heerlijk: tussen o en 13 C en sterke koude wind.
Na het feest in Casino moeten we nog 2 bergjes over en dan fietsen we vanaf Salem heerlijk betrekkelijk vlak. Tijd om te genieten van het coulissen landschap met boomgaarden en weiden. Via Mommouth naar de historische stad Corvalis. We overnachten in een 'Super 8' motel. Dan verder naar Coburg waar we na alle motels weer kunnen kamperen. Naast de Interstate 5 en een onvoorstelbaar grote truckstop met honderden extreem grote vrachtwagencombinaties met grote glimmende uitlaatpijpen erboven op. Een dagje uit op de fiets naar Eugene waar we in de tweede fietszaak een nieuwe standaard voor de fiets van Loes kunnen kopen en een verloren schroefje voor het spiegeltje van Fer. Intussen kunnen we ons mentaal voorbereiden op de enorme klim die ons de komende 3 dagen wacht. De klim over de Santiam pas, hoogte 1500 meter. We starten rustig langs de Mc Kenzie river. Overnachten in ons tentje bij een restaurant net voor de McKenzie bridge. We zijn inmiddels geklommen naar ca. 400 meter. Dan klimmen we verder naar Wintersport Resort Clear Lake op ca. 1000 meter. We overnachten daar in een zeer primitieve Cabin midden in de sneeuw (van ca. 1 meter dikte). In de winter ligt hier meer dan 4 meter sneeuw. Het is hier ca. o C maar gelukkig hebben we goede verwarming. De derde dag het avontuur van de beklimming van de Santiam Pass. Jullie kunnen die meemaken op Google Earth! een must.. want dan kunnen jullie ook al die bergtoppen zien van de Cascades. Die strekken zich uit van Canada tot in California. De hoogste berg hier is de Mount Washington waar we fantastische foto's van maken. Op de top (waar we de ons geliefde Pacific Crest trail ontmoeten)feliciteren we onszelf met de geleverde prestatie. Vandaag een klim van 20 km fietsen. We stapten regelmatig af om uit te hijgen maar konden iedere keer weer opstappen. Dank zij de ervaring opgedaan op onze tocht naar Rome! Na de top volgt een zeer steile afdaling van 10 km. Na 4 km pauzeren we heerlijk in de zon op het kleed dat we daarvoor in Nederland gekocht hebben. Tijdens de pauze verschijnen er merkwaardige windwolken, voorboden van de komende onweersbui. We snellen dus verder de helling af. Vooral Loes heeft veel last van de ijzige kou door de hoge snelheid (meer dan 40 km. p.u.) waarmee je naar beneden suist. De helling eindigt op ca. 1000 m. Dan is het nog ca. 20 km heuvelachtig... Zo belanden we in vliegende vaart in Sisters om bij Mac Donalds bij te komen. Die 3 dagen hebben een grote aanslag gedaan op ons en daarom blijven we 3 nachten in de Sisters Inn van Jan en Dave in het pittoresque Sisters. Mrs Jan Bingham is van Nederlandse afkomst. Wanneer we zeggen dat die naam niet op Nederland duidt is ze zeer verrast... Want in Amerika zal niemand zeggen dat een naam niet Amerikaans is... Alle nationaliteiten dus alle namen komen hier voor.
8 juni vanuit de kerk in Dayville.Die 3 nachten/2 dagen in Sisters hadden we absoluut nodig om bij te komen van de tocht over de Santiam Pass. Hebben we nog geluk gehad want 2 dagen later sneeuwde het op die pas. We ontmoeten Gary, een biker die die pas gedaan had en met bevroren benen in Sisters arriveerde. Verder naar Prineville over een toeristische route ons aanbevolen tijdens het ontbijt. Of die route niet erg om was? Hoogstens enkele mijlen... Dat bleken er 15 of 24 km te zijn. Toch hebben we geen spijt want het was een fantastische route o.a. langs de Smith Rocks. Verder over de 2e echte berg de Ochoco Pass, hoogte 1400 m. Aankomst in Mitchell een gehucht met enkele inwoners maar wel een heerlijk veldje om te kamperen met water en toiletten. En een restaurant natuurlijk. Vandaag over de Keystone Pass ( 1250 m.). 10 km nonstop klimmen in ca. 2 uur dan nog 50 km afdalen tot het plaatsje Dayville. Een heerlijke omgeving: de John Day fossil beds. Onwaarschijnlijk veel rotsformaties boven elkaar. Genieten... ook van het weer want het is vandaag de eerst zomerse dag. In Dayville een kerk waarin je mag slapen. Verder alle comfort zoals douches en koffie. Planning voor de komende dagen: 1e dag een betrekkelijk vlakke route naar Prairie. Dan de berg op naar een kampeerplaats op de top. We lassen hier een stop in om niet 4 bergen op een dag te hoeven doen. 3e dag naar Sumpter, dan naar Baker City, einde van onze 2e kaart. De 3e kaart is de route door Idaho, waarmee we ons bezoek aan Oregon afsluiten.

13-6 Gezond in Baker City, Oregon
Na die enkele dag zon volgde een regendag... We zochten een schuilplaats (motel)in John Day. In deze plaats bleef de temperatuur de volgende dag onder de 4 C en er vielen hagelbuien. Op de Dixi Pass die we die dag aanvankelijk gepland hadden viel die dag 20 cm sneeuw. Wat een geluk dat we die dag in John Day gebleven zijn. Van fietsers die in Maart in Virginia gestart zijn hoorden we dat ze een sneeuwstorm net overleefd hadden. Maar goed we moesten verder en hebben alleen last gehad van de voor deze tijd extreem lage temperaturen. Van John Day naar de top van de Dixie Pass een klim van ruim 350 m gaf weinig problemen. In de kou afdalen naar Austin Junction... Het restaurant hier was helaas gesloten en er was hier geen mens te bekennen. Gelukkig hadden we eten bij ons. 's Nachts in ons tentje hebben we al onze kleren aangetrokken om de vrieskou te trotseren.
's Morgens hadden we de moed al opgegeven dat het restaurant nog open zou gaan. Net toen ik om 8 uur de (minder smakelijke) havermout wilde gaan klaar maken kwam er een auto de parkeerplaats opdraaien, met... hoera de eigenaars van het restaurant. We genieten altijd geweldig van de Amerikaanse ontbijten maar nog nooit zo als die morgen. Amerikaans ontbijt: ommelet van 3 eieren gevuld met groenten, kaas en ham. Daarnaast natuurlijk gebakken aardappelen + toast en dan nog 2 overheerlijke met vruchten gevulde pannekoeken. Vinden jullie het vreemd dat we zo'n extreem uitgebreid ontbijt altijd samen delen? Na dit perfecte ontbijt moesten we wel 2 bergen van boven de 1600 meter beklimmen. Vooral Loes heeft dan last van de kou tijdens de afdalingen. Een berg lukt nog maar 2 achter elkaar is eigenlijk 1 berg te veel. We overnachten op een fijne camping aan het Philps stuwmeer. Vandaag lekker makkelijk 30 knm afdalen langs de Powder River naar Baker City. Tijdens de lunch hier horen we dat we ons plan om 3 nachten in een motel te overnachten moeten inleveren. Dit weekend komen er hier namelijk ca. 10.000 motorrijders feest vieren. En alle motels en campings zijn tot de laatste plaats bezet. Geen nood de 91-jarige manager van het Trail motel in Baker City belt voor ons de Chamber of Commerce die voor ons een adres heeft waar we voor 3 nachten een kamer kunnen krijgen. Het beschikbaar komen van die kamer heeft nog wel enige voeten in de aarde. Het huis van Carol is namelijk totaal af- en opgeladen met spullen. Het doet ons zelfs denken aan de kamer van een zeer dierbare vriendin... Dus genieten we nu van de gastvrijheid van Carol en haar man en kunnen hier dit bericht op ons weblog plaatsen. Morgen of overmorgen krijgen we een lift naar het Oregon Trail National Interpretive Center. Wat we daar kunnen beleven kunnen jullie opzoeken op internet...

24 juni vanuit Grangeville, Idaho
Hoogtepunt van het feest in Baker, City was het bezoek aan het Interpretive Center over de geschiedenis van de Oregon Trail. De show vindt plaats in de bergen ca. 10 km van Baker, City. Onze hospita Carol is zo goed ons daarheen te brengen. De taferelen die letterlijk worden uitgebeeld gaan over de grote trek van het Oosten naar het onbekende Westen... Het hoogtepunt van deze trek was ca. 1850. De trek ontstond toen Oost-Amerika werd getroffen door een economische crisis. Het is onvoorstelbaar dat die mensen in karren getrokken door paarden met have en goed die enorme tocht van ca. 4000 km. ondenamen over karresporen en over de bergen. Het ergste was dat zij snelstromende rivieren moesten overzwemmen. De schatting is dat daarbij ca. de helft van de mensen en dieren het leven lieten.

Onze fietstocht na Baker City is ook niet mis. De tocht start namelijk in de Hells Canyon. De hel omdat je 100 km lang door de kale bergen rijdt. Eerste pleisterplaats na vele up en downs is de camping in Richland. Je kunt je niet voorstellen hoe heerlijk het is na zo'n barre tocht te kunnen douchen. Dan volgt een enorme klim en afdaling naar Oxbow. We kamperen hier aan de beroemde Snake river. Beroemd omdat deze rivier het grootste obstakel vormde voor bovengenoemde 'Westbounders' om het Westen dus de Pacific Ocean in Oregon te bereiken. Aan de overkant van deze rivier ligt Idaho waar we de klok een uur vooruit moeten zetten (Mountain Time). Maar eerst fietsen we 11 mijl langs de Snake river naar de Brownlee Dam. Na de oversteek volgt een moeilijk traject. Moelijk omdat de steile klimmen steeds gevolgd worden door scherpe afdalingen waar we snelheden ontwikkelen tot soms 60 km. Midden in die wildernis staat een restaurant en winkel. We hadden gepland dat we daarna het laatste stukje van de Pass op 1300 meter zouden fietsen. Helaas zitten we bij het restaurant pas op 600 meter. Maar we hebben geluk want het restaurant verhuurt ook cabins. Dus doen we de klim een dag later want je moet zo'n klim niet in de hitte van de middag beginnen. De volgende dag hadden we Cambridge gepland... maar omdat we daar vroeg zijn rijden we door naar Council in totaal 76 km. Om de uitputting te boven te komen blijven we hier 2 nachten. De tocht naar het stadspark in New Meadows boven op de berg verloopt voorspoedig. Onderweg drinken we om ca. 13.00 uur wat in een restaurant. Kennelijk denken ze hier dat we geen geld hebben voor een lunch want wanneer we weer op de fiets stappen komen ze ons koeken en muffins nabrengen. We hadden echter na het gigantische ontbijt in Council nog geen zin in een lunch. In New Meadows worden we 's avonds in ons tentje onverwachts getrakteerd op een enorme storm, daarna regent het urenlang. Maar onze nieuwe tent geeft geen krimp. De volgende dag is het afgekoeld. Het wordt een heerlijke dag in een dito landschap. We dalen de hele dag af eerst langs de Little Salmon River naar Riggins waar we aanvankelijk gepland hadden te overnachten. Riggins is echter onplezierig druk met sportvissers die met hun grote cars ons fietspad blokkeren. En we hebben nog voldoende power en moed om door te gaan naar White Bird... We verruilen hier de Little Salmon River voor de spectaculaire Salmon River, met wildwatersport. Over de Salmon River moeten we de klok weer terugzetten naar Pacific Time. Niet wetende dat we vanaf Riggins tegen een sterke wind moeten opboksen wordt het uiteindelijk een lijdensweg. Vooral omdat de op de weg aangegeven afstanden niet kloppen. Op het punt waar we dachten nog 6 km te moeten blijkt het nog 12 km... En tijdens die 12 km moeten we ook nog 5 x enorm klimmen. Resultaat 105 km op de teller... Gelukkig is er in White Bird een heerlijk motel en restaurant en zijn we na een heerlijk bad weer in staat van het leven te genieten. Ook al vanwege de gedachte een topprestatie geleverd te hebben. Na White Bird volgt een afschuwelijk steile klim van 900 meter 20 km lang over de Old Highway 95 naar de eerste top op 1200 meter. (De nieuwe highway is 10 km korter en dus nog veel steiler). Na 2/3 van die klim te hebben afgelegd oogt Loesje nog fit maar heeft Fer het steeds moeilijker. Ook na een rustpauze kan Fer niet meer. Ongeveer een mijl voor de top bereiken we de Highway 95 en heeft Fer het zwart voor de ogen. Hij is leeg en kan en wil niet meer verder. Verrekt lullig voor Loes want we zijn bijna boven. Tijdens het tikken van dit verslag verschillen we zelfs van mening.. Volgens Loes waren we al boven en Fer weet zeker dat er eerst nog een steile helling dreigde. Volgens Loes door de zwarte vlekken. Hoe dit ook zij omdat Fer volkomen leeg was liften we de laatste 10 mijl (weer over een berg van bijna 300 meter klimmen) verder naar Grangeville. In Grangeville vieren we nu een rustdag in het Gateway motel. Fer is weer fit na wel abnormaal veel vocht tot zich te hebben genomen. De volgende stop is na 5 fietsdagen in Missoula, Montana gepland.

Slot: Grangeville - Lochsa Lodge Idaho.
Op 25-6 snellen we naar de top van de berg met vandaar uit een machtig uitzicht op de diep beneden ons liggende South Fork of The Clearwater River. Helaas te snel om een foto of dia te nemen want Loes is me zoals gewoonlijk al weer ver vooruit. Beneden hijgen we uit op een heerlijke picknickplaats en kunnen hier maar niet genoeg krijgen van het uitzicht op de snelstromende Clearwater.
We dalen verder af via Harpster naar Kooskia. Hier steken we de Clearwater River over en rijden dan langs deze rivier naar Powell op het kruispunt met de Lochsa River en de Selway River. In het ‘Three Rivers Resort’ is het tijd voor het pure genieten aangebroken. We kamperen hier aan de rivier en relaxen in de 3 pools: warmwaterbaden met ieder een verschillend niveau in temperatuur en mineralen.
26-6: Voor ons ligt ruim 80 km in de pure wildernis van het Clearwater Forest met onderweg op ca. 50 km een camping van de U.S. forest. Na 85 km wordt de wildernis onderbroken met een lodge, winkeltje en opnieuw een camping van U.S. forest. Eindelijk wijzer besluiten we dit traject in 2 dagen te doen. Dus 2 dagen relaxen in plaats van één dag afzien. Er is dus maar één (rustige) weg de Highway 12 die steeds de Lochsa River volgt. Onderweg picknicken we bij de eerste brug: geen haast.
2 km voor de camping is er een rangersstation met informatie over de Louis en Clark Trail en de tijd (ca. 1805) dat Louis en Clark hier een weg zochten naar de Columbia River. Opvallend is dat deze wildernis nu er nog precies zo uitziet als destijds. Dat lezen we allemaal later want natuurlijk had Loes geen tijd om hier af te stappen en is zij al op weg naar de U.S. forest camping en kan ik niet beter doen dan haar te volgen. Eenmaal op de camping wacht ons een grote teleurstelling: we horen namelijk van de vrijwilligers die deze camping onderhouden dat net de watervoorziening het heeft begeven. Als troost schenken ze ons wel een paar flessen bronwater en ook nog een grote fles Ginger Ale. Wat een geweldige mensen!!! Maar voor water om te koken en om ons te wassen moeten we dus terug naar het Rangers Station.
27-6 Lekker verder fietsen langs de rivier. Voor rustig fietsen is Loes de persoon nu eenmaal niet… Ongeveer 10 km voor de finish vandaag rusten we even uit voor water een oude Muffin en een sinaasappel. Stopt er gelijk een busje met mensen die zeer belangstellend zijn voor onze tocht. Blijkt het dat zij werken in het Bycicle Adventure Center in Missoula in Montana. Waar wij alle informatie over de tocht van hebben ontvangen. Dus beloven ze ons dat zij op 29-6 een ontvangst op het Center voor ons zullen voorbereiden. Zoals gebruikelijk gepaard gaande met een ijstraktatie festijn. De geplande Lochsa lodge ligt ook dit keer nog veel verder dan we verwachten. Maar dan is het ook feest. Omdat de dure Cabins behalve onderdak niets meer bieden dan onze tent zetten we onze tent op op de U.S. forest camping tegenover de Lodge. We dineren in de Lodge na eerst een heerlijke douche te hebben genomen, een luxe die eigenlijk is voorbehouden aan mensen die een Cabin hebben gehuurd. Maar omdat wij het zijn mogen we tegen een kleine vergoeding gebruik maken van de douche. Dat we hier genoten hebben blijkt uit de laatste foto die we hier van onze fietstocht op de Transamerica Trail hebben genomen.
src="http://data.blogg.de/1093766/images/IMG_166.jpg" alt="" />

Fotopresentatie Transam Oregon - Idaho
Klik hier om de presentatie te starten.

Bekijk onze tocht op Google Earth in Everytrail.

Ons plan is te starten in Portland, Oregon en te finishen in Denver, Colorado. Eerst wilden we in Denver beginnen maar kwamen er achter dat we dan direct een pas moeten beklimmen op bijna 3500 m hoogte. Dat doen we liever in juli... Inmiddels zijn de plannen weer veranderd. We nemen vanuit Portland de Amtrak trein naar Astoria en fietsen dan langs de kust naar Eugene (ca. 400 km). Florence laten we dus liggen... Het laatste stuk van de tocht naar Denver fietsen we door het Rocky Mountain National Park. Over een berg van meer dan 3700 meter hoog. De foto stond er al op.
In 2009 hopen we in Denver te vertrekken voor het vervolg van de trail naar de Pacific Ocean in Norfolk, Virginia. Weer finishen in Denver zou namelijk betekenen dat we dan de zomerhitte van de Great Plains moeten trotseren...

Dat we van onze ervaringen met GPS geleerd hebben kunt u zien op onze linkenpagina 'tracks over de wereld'.




I ride, therefore I transam...


Highest Mountain Pass in USA 12,183 ft - 3.713 m Rocky Mountain National Park, Colorado.
Track Astoria - Denver.
>

Verslag voettocht op de California Coastal Trail 2006 -->

Vertrek 5 mei. Al snel blijkt dat de route die we in het GPS toestel geladen hebben niet klopt met de route in de praktijk. Maar we laten ons niet de les voorschrijven en negeren de aanwijzingen volgens het GPS toestel. Dat toestel laat zich niet kisten en probeert ons steeds weer te corrigeren. Ga terug, luidt de opdracht. Zo belanden we uiteindelijk in Vreden terwijl die stad totaal niet in het schema voorkomt. Maar het B&B is fantastisch zodat we maar aannemen dat we hier door hogerhand naar zijn toegestuurd. Aantal km 70.

6 mei. We proberen nog een keer te rijden volgens de gedownloade route. Tot we op weg naar Erle weer de opdracht 'terug' krijgen. Daar zijn we inmiddels aangewend. Waar we niet aangewend zijn is dat we gelijk daarna weer terug moeten. Om gek van te worden, vindt Loes. Volgens mij moet je daar aanleg voor hebben. Dus besluit ik de opdrachten te negeren en te rijden volgens kompasrichting. Met vreugde zie ik vervolgens dat deze beslissing ook de goedkeuring van het GPS toestel heeft. Laat ik het toestel verder maar Annie noemen dat schrijft sneller... We rijden nu verder volgens de kaart in samenwerking met Annie. Je kunt ook zeggen dat je je verstand moet laten werken en de aanwijzingen van Annie alleen moet volgen als je er zeker van bent dat ze kloppen. Maar zo is er heel veel tijd verloren gegaan. We vragen daarom aan Annie naar de dichtstbijzijnde overnachtings-mogelijkheid. En zo brengt Annie ons naar het romantische Marienthaler Gasthof. Aantal km 52

7 mei. Gezellig het centrum bezoeken in Wesel. Hoewel we gepland hadden hier de Rijn over te steken volgen we Annie. Dit te meer omdat het inmiddels giet en ik geen zin heb in de regen de kaart op te zoeken. Zo belanden we op een mooi fietspad hoog boven de Rijn. Waar we vervolgens door de storm van worden afgeblazen. Ja vreselijk zielig. Na 5 weken schitterend weer moeten wij de tol betalen. In het gehucht Alt Walsum, gemeente Duisburg, vluchten we voor de regen een café in vol met oudjes. Een dametje schreeuwt naar ons of we onmiddellijk die vlaggetjes van onze fiets willen halen. Ze is namelijk in het bezit van enkele oorlogssyndrooms en die vlaggetjes voeren haar terug naar de Krieg. Op aandringen van Loes krijg ik medelijden en ben zo goed mij buiten in de regen te begeven om de vlaggetjes te verwijderen konform de geuite wensen. Even later gaat de reis verder per veerpont naar Orsoy. We overnachten in Rheinhausen in een hotel vanwege de regen. Aantal km 56

8 mei. We moeten weer van de Rhein af en bereiken naar veel heen en weer gefiets Krefeld. Inmiddels heb ik geleerd met het GPS toestel om te gaan. In plaats van de route te navigeren, navigeren we direct naar de camping aan de Rijn met de veelbelovende naam: Azur Campingpark. Het is namelijk net even droog en we verlangen er al dagen naar ons tentje op te zetten. Vanaf het tijdstip dat de tent staat regent het bijna onafgebroken tot in de vroege ochtend. De AZUR camping ligt dan bijna geheel onder water... Aantal km 17

9 mei: We vertrekken met een flesje actimel in onze kraag op weg naar een bakker om dat karige ontbijt zo snel mogelijk aan te vullen. Heerlijk dat bijna ieder dorpje in Duitsland een bakker heeft waar je voor weinig geld koffie en al dan niet belegde broodjes kunt bestellen. Zo ook in Strümp... De eerstvolgende grotere stad is Neuss, waar we 'zum Einkaufen' in het voetgangersgebied dwars door het centrum fietsen. Ja er is natuurlijk geen betere manier dan fietsen om Duitsland, of welk land dan ook, te verkennen. Na Neuss zitten we weer aan de Rijn met fietspad. We zetten de GPS op 'hemelsbreed' en rijden door het fietspad te volgen prompt in de fuik d.w.z. een diep ingesleten bocht van de Rijn. Een omweg van meer dan 5 km, terwijl er rechtdoor ook een weggetje loopt die deze bocht afsnijdt... Omdat het inmiddels ook weer regent besluiten we zo snel mogelijk naar een hotel in Keulen te navigeren. Niet alleen slipt Loes hier in een tramrails; niet alleen zit dat hotel vol, maar we horen ook nog dat alle hotels in Keulen vermoedelijk vol zitten vanwege het feit dat ze het in Keulen nodig vonden een congres te organiseren. Let wel zonder het fatsoen in acht te nemen ons daar tijdig over te informeren. We fietsen dus op goed geluk naar de Dom in de hoop dat er daar voor pelgrims, desnoods bij het leger des heils, een plaatsje vrij is. Maar gelukkig hoeft het zover niet te komen. Vlak bij de Dom is er namelijk een hotel waar ze ons graag willen huisvesten. Ongeacht het feit dat we onze besmeurde fietsen over het tapijt door de eetzaal moeten manoeuvreren teneinde de binnenplaats te bereiken. Stel je voor: eerst trapop en trapaf met de fietsen en daarna nog een keer met de aanhangers. De eigenaars van het hotel zijn gelukkig Turken want Europeanen hadden ons dit nooit toegestaan, denken we. Aantal km 90

10 mei. Over het Leinpfad heerlijk fietsen langs de Rhein. Met uitzicht op o.a. het Siebengebirge...


Via Bonn bereiken we camping 'Goldene Meile' in de buurt van Remagen. Aantal km 58

12 mei. Na een rustdag via Andernach naar Koblenz. In deze toeristenstad hebben we een onaangename ervaring. Na in een kiosk onze lunch te hebben besteld wordt er moeilijk gedaan als we vragen of we onze flessen mogen vullen met leidingwater. Water verkopen ze in flessen en leidingwater moeten zij ook betalen... Zoveel 'Gastunfreundlichkeit' hebben we niet vaak meegemaakt. Weer verder langs de Rhein via Boppard naar Sankt Goar. De gastvrije camping ligt bovenop de berg.. Na 86 km slapen we als marmotten...

13 mei. Weer langs de Rhein via Bacharach naar (industriegebied)Bingen en vervolgens door een prachtig natuurgebied met fruitbomen naar Mainz. Voor Mainz lijkt het wel of we door Turkije fietsen. Een groot gebied met tientallen volkstuinen waar door de Turkse bevolking hard gewerkt wordt... Even na Mainz overnachten we in Laubenbach aan de Rhein op een beetje primitieve camping. Dagtotaal 67 km.

14 mei. Op weg naar Nackenheim wordt het pad langs de Rijn plotseling geblokkeerd. Ca. 5 km weer terug? Dat nooit... vindt Fer. Er loopt namelijk een paadje steil tegen het talud op. Dus sjorren we de fietsen met aanhangers naar boven richting snelweg. Dus sjouwen we de fietsen en daarna de aanhangers vervolgens over de vangrail en even later weer successievelijk terug.
Ongelooflijk, dwaas en onverantwoord maar waar... Op naar Nackenheim waar we ons, om bij te komen, trakteren op een extra ontbijt. Dan over de Kahlenberg en Fockenberg met schitterende uitzichten naar Nierstein aan de Rijn. Dan in de regen naar Mac Donalds in Worms waar we wachten tot we een ons wegen... op beter weer. Na 2 1/2 uur besluiten we in een hotel te overnachten. Het GPS toestel zoekt voor ons een hotel midden in het centrum uit. Ook de volgende dag regent het nog dus nemen weer een dagje vrij...
Dagtotaal: 67 km.


16 mei. Vandaag een mijlpaal: we nemen afscheid van de Rijn. We rijden naar Neckarstadt/Mannheim en vluchten weer naar Mac Donalds. De reden laat zich raden. Maar we kunnen hier niet de hele dag schuilen dus rijden we verder. Het GPS toestel staat nog op mooi weer d.w.z. zoek de fietspaden... Dat betekent dat we verschrikkelijk verdwalen. Waarom ik ons niet gewoon naar de volgende stad laat navigeren zal altijd een raadsel blijven. Te dom en te nat waarschijnlijk... Zo belanden we na een uur weer bij dezelfde Mac Donalds. Vreselijk hoe we de pest erin hebben en Loes maar schelden op het GPS toestel: Gooi dat ding toch weg... Ik besluit de kaart erbij te nemen en vervolgens de verkeersborden te volgen... Het is vandaag beslist niet onze geluksdag... Want nadat we een beetje op weg zijn lazer ik plotseling van de fiets omdat ik slip in een gat... Dan is Loes aan de beurt met haar eerste lekke band. We belanden opnieuw uit koers in Lampertheim op de L 3110 en zoeken dan een zijweg richting de Neckar. Die is er pas na bijna 10 km in Hüttenfeld. Daar vinden we langs de Schwarzer Graben een fietsroute naar Weinheim. Zeiknat en besmeurd belanden we daar tenslotte in hotel de Alte Pfalz. Dagtotaal 52 km.

17 mei. Op naar de Neckar. Onderweg in Leutershausen is er zo waar een fietsenmaker waar we een nieuwe binnenband willen kopen. Maar die fietsenmaker is gesloten. Volgens de inwoners gaat hij nooit open op Hemelvaartsdag... We hadden er absoluut geen benul van dat het een feestdag was... Aan de Neckar genieten we van het uitzicht op het kasteel in Heidelberg.

Op de camping nabij Neckargemünd huren we een blokhut want het is hier vreselijk nat en het weer zeer onbetrouwbaar... Dagafstand 25 km.

18 mei. We zien de zon... Wanneer we de Neckar gepasseerd hebben is er zowaar een fietspad. We merken eindelijk weer dat fietsen niet alleen afzien is. We genieten van de machtige uitzichten op de wijnbergen langs de Neckar. Het wordt steeds drukker met fietsverkeer; velen hebben de vrijdag na Hemelvaart een vrije dag en het is volgens een bewoner in Ersheim het mooiste gedeelte van de Neckar. Nabij Neckargerach passeren we de Neckar weer. Wanneer we het Neckarkanal zijn overgestoken is de camping in Neckarsulm nabij Heilbronn niet ver meer. Hoewel we wel eerst heel Neckarsulm moeten om fietsen. De camping is mudvol vanwege de Audidag. Ons toch kleine tentje past nauwelijks op het ons aangewezen plekje. Dineren in het zwembad met uitzicht op mensen die in de golfstroom spartelen is weer wel leuk. Dagtotaal 73 km.

19 mei. We laten de drukke stad Heilbronn rechts liggen en fietsen over wegen naar Weinsberg, genoemd naar de gelijknamige berg die hier heel mooi steil omhoog rijst.


Op weg naar Untergruppenbach krijgen we voor het eerst een steile en lange klim voor onze wielen. Met een stijgingspercentage van boven de 10%.. Dus stappen we af en leren de techniek van 'Fahrradschieben'. Na Ilsfeld kunnen we het geleerde in praktijk brengen. Inderdaad u heeft gelijk het is voor beginners opnieuw te steil. Bij Hessigheim over de Neckar en dan klimmen en dalen door het heuvellandschap tot Grossingersheim. Dan tot mijn spijt 2 x over de Neckar omdat de directe route naar Freiburg am Neckar ons wordt ontraden. In Freiburg is het groot feest zodat we blij zijn met het laatste plaatsje in het hotel. Dagtotaal 42 km.

20 mei. Een heerlijke zonnige dag: met als gevolg dat Loes er enorm de spurt in zet.. We fietsen eerst naar Ludwigsburg en dan een mooie route langs de Neckar naar de camping in Bad Cannstatt een voorstad van Stuttgart. Door al de verkeerswegen is het hier wel heel lawaaiig. Km 25.

21 mei. We ontdekken Stuttgart... In het centrum flaneren op de Königsstraße.

22 mei. Vandaag kommer en kwel dus lees lekker verder... We starten langs de Neckar en stuiten dan na 5 km op een barricade. Ze zijn het fietspad aan het vernieuwen om het u straks naar de zin te maken. Maar omdat onze fiets geen achteruit heeft hebben we er enorm de pest in. Er zijn hier wel zeer steile trappen maar dat is met een beetje fiets geen optie. Dus terug naar de camping en gewoon opnieuw beginnen... We rijden nu via het Mercedesmuseum en proberen op het GPS toestel de Neckar in de gaten te houden. Dat mislukt totaal want na een uur zijn we weer in Bad Cannstadt bij de Burger King waar we gisteren een milkshake hebben verorberd. Gedesillusioneerd besluiten we hier eerst maar koffie te gaan drinken... We starten vandaag dus voor de derde keer en proberen het nu via het centrum van Stuttgart... Na langdurig klimmen, zonder de overtuiging echt op weg te zijn, krijg ik het lumineuze idee om ons eindelijk te laten navigeren. In plaats van onze richting te vervolgen wijst de snelste route via GPS ons weer terug. Dus racen we met een gevaarlijk tempo naar beneden... tot we bij een tunnel belanden waarin het verboden is voor fietsen... Dat kreng van een Garmin leidt ons dus via een autoweg terwijl ik duidelijk de optie 'fiets' heb ingesteld. Dat zou zo erg nog niet zijn als we hier niet voor een hoge berg zouden staan. Zo hoog dat omstanders ons aanraden het bergtreintje te nemen.



Daarna leidt Garmin ons door berg en dal netjes naar het dorpje Neuhausen auf den Fildern. Dagtotaal exclusief omrijden 33 km.

23 mei. Met Garmin naar Neckartailfingen a.d. Neckar. Vandaar fietsen we weer lekker langs de Neckar naar de camping in Tübingen. Wanneer het tentje staat begint er een gigantische regenbui.
's Avonds gezellig eten met 6 fietskoppels die ook op weg naar Rome zijn. Dat zijn natuurlijk Nederlanders; ze volgen 'lekker makkelijk' de Reitsma
route. Met constant het reisschema op oogafstand. Gelukkig zeggen ze dat ze ondanks de perfecte route-aanwijzingen ook wel eens dwalen. Morgen hebben ze 'volgens Reitsma' de zwaarste dag van de route. Omdat er in Italië weinig fietspaden zijn en er geen gedetailleerde kaarten bestaan waarop de route is ingetekend hebben wij deel 2 en 3 van Reitsma ook in de tas... Tenslotte: de campingeigenaar is de vriendelijkheid in eigen persoon. Dagtotaal 35 km.

25 mei. Na een rustdag in het toeristische Tübingen rijden we naar Rothenburg am Neckar (niet voor Reitsma-fans). Daar verlaten we de Neckar definitief en volgen de fietsroute gemerkt HZ (Hohenzollern). Dan gaan we opnieuw de fout in. Op een kruispunt bij een boerderij staat namelijk een verwijzing naar de plaats waarnaar we op weg zijn: Hechingen. Het paadje dat we inslaan wordt echter voor fietsen al spoedig onbegaanbaar. Bovendien nemen we op een splitsing de verkeerde afslag en moeten de fietsen + die krengen die er achter hangen dan even later over rotsen slepen. Wanneer ik te voet op verkenning uitga blijkt dat het rotspad verderop weer in een weggetje overgaat. Dus slepen we alles voort, in plaats van terug te gaan tot het laatste HZ merkteken dat we gezien hebben. Stom want dat is het eerste wat we aan anderen vertellen: wanneer je verkeerd bent, ga terug in plaats van te (ver)dwalen. Uiteindelijk komen we de worsteling te boven en komen dan weldra in Schwaldorf. Ca. 2 km van Rothenburg. Voor zover jullie net als Loes niet willen begrijpen waarom ik steeds verkeerd fiets: dat komt omdat we op fietspaden willen rijden waarop je zonder track niet kunt navigeren... Dus navigeren we vandaag verder over wegen en bereiken na veel te veel stijgen uiteindelijk Balingen. Nee over dalen horen jullie me niet klagen.. In Balingen belanden we in een duur hotel omdat de jeugdherberg volgens een bewoner boven op een berg zou liggen. Met spijt constateer ik later dat dit onzin is. 'Ik' want Loes laat zich graag verwennen. In dit geval hebben we op de kamer een televisie met een grootbeeld lcd scherm... Toegegeven: het ontbijt de volgende morgen is fantastisch. Aantal km: 45

26 mei. Richting Laufen. Advies: navigeren want anders is het door te weinig verkeersborden dwalen... Misleidend is dat het hele gebied onder Albstadt valt terwijl dat op de kaart veel noordelijker ligt. Via Straßberg naar Stetten an kalten Markt, tussen 2 bergen, en dan een lange afdaling naar de Donau. Hier moeten volgens de kaart 2 campings liggen. Maar volgens Landgasthaus Mühlenwerk is er hier alleen een plek aan de Donau waar
'Jugendliche' zich soms komen uitleven. Maar als we heel graag willen mogen we op hun grond aan de Donau een plekje zoeken. Daar maken we natuurlijk graag gebruik van. Aantal km 35.



27 mei. Na de Donau klimmen we over een binnenweg naar Messkirch. Daar pakken we de Schwäbische-Alb-Radweg op, die hier tot Schwackenreute, betrekkelijk vlak, door het rivierdal van de Ablach loopt.
Daarna volgt de fietsroute een lange en soms extreem steile afdaling via Winterspüren naar de Bodensee. We moeten dus langdurig remmen: gevaarlijk want grote delen zijn onverhard en door de langdurige regenval bedekt met modder. We hebben gelukkig hydraulische remmen waar je hier door het langdurig moeten knijpen bijna niet zonder kunt. Het laatste stuk naar Ludwigshaven, over de K 6174, hebben we uitzicht op de Bodensee. Dagtotaal 42 km.


28/29 mei. Meer dan 48 uur regen. In de Alpen sneeuwt het. Volgens bewoners komt het vaak voor dat het dagenlang aan de Bodensee regent. Om die reden stellen we het vertrek uit en nemen om de tijd te doden de trein naar Constanz. Zo kunnen we weer een stad op de lijst van steden die we bezocht hebben toevoegen. Maar in de regen zien alle steden er hetzelfde uit: triest.

30 mei. Eindelijk droog en een mager zonnetje. Tijd voor een lekker fietstochtje langs de Bodensee. Na dagen weer voor de eerste keer een vlak parkoers. Genieten van de uitzichten op de besneeuwde toppen van de Alpen. We overnachten op de camping ca. 4 km voorbij Lindau. Dagtotaal 75 km.

31 mei. De grens met Oostenrijk is maar een paar trappen en na 5 km zitten we al in Bregenz. Vanaf hier hebben we behalve Garmin ook de reisgids en route van Reitsma tot onze beschikking. We passeren de Bregenzerach en rijden dan naar de Rijn. Daar staan we voor de keuze: met Reitsma de Rijn over of de bordjes van de fietsroute volgen direct naar Lustenau. We laten Garmin beslissen dus rijden we rechtstreeks naar Lustenau. Alwaar we Reitsma kunnen oppikken. Langs de Rijn hoewel het paadje hier vaak zeer slecht is. De grens met Zwitserland loopt hier door de Rijn. Die we in tegenstelling met Reitsma in de buurt van Widnau passeren. Nabij Hohenems passeren we de Rijn en dus de grens weer en zoeken het beroerde fietspad van Reitsma langs de Rijn weer op. Nabij de grenspost van Meiningen verlaten we de Rijn en rijden naar het toeristische stadje Feldkirch. De gemarkeerde fietsroute naar Bludenz klimt hier met de A 14 tot Fellengatter. Naar Frastanz richting Nenzing waar de fietsroute wegens wegwerkzaamheden tot Bludenz wordt omgeleid. Het landschap met rondom de in de bergen talrijke dorpjes is schitterend maar wij hebben hier (te) weinig oog voor want Bludenz lijkt in plaats van dichterbij steeds verder weg te liggen. Toch zitten we ook volgens Garmin op de juiste weg. Maar leg Loes dat maar eens uit, die plotseling haar vertrouwen in Garmin weer heeft opgezegd. We zijn op de camping in Bludenz nog net op tijd om de tent op te zetten. Inderdaad valt de regen daarna weer met bakken uit de hemel. En de vooruitzichten zijn slecht tot zeer slecht... Dagtotaal 66 km.



1 juni. De campingbeheerster verklaart ons voor gek als we met dit weer de bergen in willen fietsen. En er is een goed alternatief: Vanuit Bludenz gaat er een trein door de Vorarlberg naar Landeck. Vandaar uit kunnen we de dag daarna per bus over de Norbertshöhe naar Nanders. Het laatste stuk tot de Italiaanse grens en over de Reschenpas mogen we weer fietsen. We klimmen die honderd meter hoogteverschil met plezier want we voelen ons best een beetje schuldig het ons zo gemakkelijk te hebben gemaakt. Na de Reschenpass volgt Resia aan het Resiameer met de verdronken toren:

Die toren staat daar als herinnering aan het dorp Resia dat haar bestaan moest opofferen aan het stuwmeer. Vanaf Nauders volgen we de historische route 'Via Claudia Augusta' dat recent als cultureel project als fiets- en wandelpad met Europees geld werd gerealiseerd. Na Resia voert dit pad ons langs het Haidermeer en vervolgens via Burgusio zeer steil de berg af het dal in met een dalingspercentage tot 20%. Dit extreme percentage wordt over lange afstanden diverse keren herhaald zodat ik me nu al zorgen begin te maken over de terugreis. We besluiten eerst maar te genieten van dit prachtige berglandschap en de werkelijk schitterende bergdorpjes. In het bergdorpje Glurns/Glorenza hebben we het geluk dat we tijdens een gigantische plensbui kunnen schuilen in één van de café-restaurants aan het plein. Die weldra volstromen met tientallen fietsers... Een aangename verrassing is dat je hier ondanks het toerisme voor weinig geld lekker kunt eten en drinken. We kamperen nabij het volgende dorpje: Prato. Dagtotaal 35 km.

3 juni. Het leven is mooi. Zon, het heuvellandschap van Zuid-Tirol (met op de achtergrond de Alpen) en de vriendelijke Italianen, die hier, tot de stad Bolzano overigens nog Duits spreken. Hoewel we nog steeds dalen is de extreme steilte verdwenen. We rijden over de Via Claudia Augusta in de buurt van het riviertje de Adige door de lieflijke dorpjes Laces en Naturno en genieten van het uitzicht op de vele dorpjes die we rechts en links laten liggen. Tot we op weg naar Lagondo weer steil afdalen naar de stad Merano. We moeten hier even dwalen omdat de fietsroute om uit de stad te komen is afgesloten. Dat lukt dank zij het fietskaartje van Reitsma en de hulp van enkele fietsers die hier overigens ook de weg kwijt zijn. Hoewel Garmin ons kompas is hebben we de navigatie tot nog toe in Italië uitgeschakeld. De fietsroute vanaf de Reschenpas naar Bolzano is namelijk perfect gemarkeerd. We rijden via Gargazone naar Vilpiano waar we nu verder langs de Adige fietsen. Tot we ons bij Settequerce door Garmin naar camping Moosbacher laten leiden.We ontmoeten hier een groep Nederlandse fietsers die zich afvragen hoe wij het gepresteerd hebben om deze camping te bereiken. Zij blijken naar Reitsma 'geluisterd' te hebben en zijn eerst naar Bolzano gereden en moesten, om via een particuliere weg de camping te bereiken, de fietsen over een hek tillen. Dagtotaal 76 km.


6 juni 2006. We nemen de bus naar Bolzano, 'onze' eerste grote stad. Deze stad, met middeleeuwse straatjes en kerken, is absoluut de moeite waard. Maar omdat dit een fietsverslag is verwijzen we u voor bijzonderheden naar Reitsma of één van de vele websites...

7 juni. Vandaag fietsen we naar Trento, net als Bolzano, één van de belangrijkste culturele en historische steden van Italië. Op weg naar de Adige komen we inderdaad het hek tegen waarvoor we gewaarschuwd zijn. Wanneer we voor het hek staan gebeurt het onwaarschijnlijke: alsof we het 'Sesam open u' hebben uitgesproken gaat het hek open. Hoewel even later blijkt dat een bewoner er met zijn auto doormoet is het wonder er niet minder om... Lekker fietsen langs de Adige. Er is ook een route door de heuvels langs de Kalterer See. Als alternatief in het geval je de op den duur eentonig wordende route langs de Adige wilt onderbreken. In Trento overnachten we, omdat er geen camping is, in een grote internationale jeugdherberg. Dagtotaal 65 km.

8 juni. Naar Bardolino. Langs de Adige weer fantastisch om te rijden maar minder uitdagend voor het verslag. Bij Belluno Veronese klimmen we even het dorp in om te schuilen in een cafeetje. Met prijzen uit de vorige eeuw: voor een paar euro koek en zopie. Hoewel je in die vorige eeuw met lires moest betalen tegen dagkoers die altijd hoger was dan de prijzen op de kaart. Vanuit onze zitplaats verwonderen we ons over de parkeerproblemen die dit mini-dorpje kent. In het smalle dorpstraatje wordt dubbel geparkeerd in afwachting van een plek die vrijkomt. Het verkeer dat daardoor geblokkeerd wordt is dat kennelijk gewend want wij zijn de enige die er ons druk over maken. We klimmen en dalen en klimmen langdurig tot we vanaf Albarè Stazione in de stromende regen naar Bardolino aan het Gardameer afdalen. We gunnen ons hier de luxe van een hotel. Dagtotaal 83 km.

9 juni. Gelijk op onze nuchtere maag weer steil de berg op naar Calmasino dan onder de A22 door weer steil afdalen naar de Adige. Die blijven we, met afsnijden van bochten, volgen voor al weer een dagje uit dit maal in het schitterende Verona. Wanneer we in Verona proberen uit te zoeken waar de camping is worden we overvallen door een gigantisch noodweer. Gelukkig is er aan de overkant een café... Maar om daar te komen moeten we eerst de weg over en moeten ook nog wachten tot het stoplicht groen is. We arriveren dus drijfnat in het café. Vanuit het café genieten we vervolgens langdurig van het schouwspel op de tropische regenval... en van de lekkere hapjes die keer op keer voor ons worden klaargemaakt. Gewoon als service voor een paar drijfnatte sloebers die zo arm zijn dat ze zelfs met dit weer op de fiets moeten. Wanneer het eindelijk droog is wacht ons nog een extreem steile klim naar de Campeggio Castel San Petro. Als beloning krijgen we een plaatsje met een superuitzicht op Verona. Nou ja dat uitzicht heb je hier overal. Het kampeerterreintje is zo klein dat er alleen maar met een tentje gekampeerd mag worden. Wanneer je tentje groter is dan 2,5 m² dan moet je zo'n plaats van te voren reserveren. Het centrum van Verona bereik je via steile trappen direct vanaf de camping.

10 juni. Verona is zo mooi dat je alle bezienswaardigheden het beste even op internet kan opzoeken. Als voorproefje zie je hier alvast 'onze' foto van de beroemde arena waar jaarlijks eind juni de opera's weer starten..


Het meest spectaculaire beleven we in de buurt van de arena bij Mac Donalds. Op het terras lezen we het verzoek om geen etensresten op de tafels achter te laten vanwege de vogels... Want dat betekent maken we mee wanneer een groep meiden vertrekt zonder op te ruimen. Wanneer ze het terras nog niet af zijn worden we overvallen door een zwerm vogels die met een enorm lawaai in luttele seconden al het achtergelaten voedsel roven.

11 juni. Vandaag de Po-vlakte... Die gelijk na Verona begint. Over rustige weggetjes, dat wel, maar na de uitdagingen van de bergen wel een beetje saai. Dat geldt absoluut niet voor onze middeleeuwse pleisterplaats: Montagnana. Want daar kunnen we ons tegoed doen bij Lidl... Maar zonder dolle, de middeleeuwse en armoedige straatjes van Montagnana zijn best een bezoekje waard. Interessant is de middeleeuwse stadsmuur die bijna geheel intact is gebleven. Voor onderdak moeten we weer terug buiten de stadsmuur... Nog even terug: Bij Albaredo hebben we afscheid genomen van de Adige. Morgen hopen we de Po te zien... Dagtotaal 55 km.

12 juni. Vervolg Po-vlakte. Over Badia en Fratta in de Polésine naar Occhiobello waar we de dijk op fietsen langs de Po.
U kunt zelf zien of die rivier iets bijzonders is, zoals we dat in Nederland gewend zijn.

We fietsen een stuk langs de Po en belanden dan op camping Communale Estense ca. 3 km ten noorden van het centrum van Ferrara. Eten temidden van de uitbundige jeugd in het restaurant van het sportcentrum. Wijn wordt geschonken in 1 of 5 liter flessen. We verwonderen ons over het gemak dat kleine kinderen grote pizza's naar binnen werken... Dagtotaal 65 km.

13 juni. Ferrara behoort tot de aanbevolen historisch en cultuur interessante steden maar wij slaan deze stad even over. We komen hier namelijk ook op de terugweg (via Assisi) langs. Bovendien bereiken we vandaag de nog veel interessantere stad Bologna waar we opnieuw een dag zullen blijven. Vandaag de laatste vlakke route weer door landerijen met akkerbouw en fruit- en wijnteelt. Zo'n beetje imitatie van Nederland maar dan wel met de heerlijke warme Italiaanse sfeer. Dat wilde ik trouwens al een hele tijd opmerken... Want hoewel we zeer 'Amerikafiel' zijn kunnen we ook best de Italiaanse charme en hartelijkheid waarderen. Toch een extra dimensie die je bijvoorbeeld ook in Frankrijk mist... Tot Castenaso rijden we bijna volledig de route van Reitsma. Maar na deze plaats leidt Garmin ons over zeer brede verkeerswegen naar San Lázzaro di Sávena stadsdeel La Cicogna: Camping en jeugdherberg genaamd Centro Europa Uno. Desondanks één van de primitiefste en goedkoopste campings ooit.. Met als troost dat Mac Donalds niet ver is... Dagtotaal 58 km.

14 juni. verblijf in Bologna. We willen u de scheve torens van Bologna niet onthouden:


15 juni. Vandaag de zwaarste étappe over de Passo del Raticosa, gevolgd door nog 3 bergtoppen. Deze bergketens maken deel uit van de Apennijnen. De eerste 22 km fietsen we rustig in het dal van Zena. De klim naar de Raticosa is dan nog 7 km, met soms hele stukken met een stijgingspercentage van meer dan 10%. Maar gelukkig hebben we onderweg gezelschap van een hele groep fietsers waarvan sommige net als wij de kunst van het duwen beoefenen. Van hen leren we ook de beste fietstechniek: je moet in alle versnellingen proberen hetzelfde, liefs rustige, pedaalomloopritme te houden. Voor de eerste keer lukt het ons nu om op de fiets te blijven zolang het stijgingspercentage onder de 8-10% blijft. Wanneer we boven op de pas arriveren wordt er door de groep fietsers, die hier bezig is zich te verzamelen, zelfs geapplaudisseerd. Mede daardoor is deze klim voorgoed in ons geheugen gegraveerd.



Richting Florence staat er inmiddels op de borden... Afdalen naar Pietramala en even later weer klimmen naar Cogviláio en Traversa waarna we eindelijk de laatste passo della Futa bereiken. Inderdaad vergeten we door de snelheid de hiertussen voorkomende steile afdalingen te vermelden... Tenslotte freewheelen we heerlijk naar de camping in Monta di Fò, alwaar we op camping 'Il Sergente' nog net op tijd zijn voor het laatste kampeerplekje en een heerlijke duik in het zwembad.
Dagtotaal 59 km.

17 juni. Onwaarschijnlijk maar waar: vandaag rijden we naar het volgende hoogtepunt Florence... We beginnen met een steile afdaling. Reitsma: de steile afdaling naar San Piero biedt riante uitzichten op het dal van de Sieve en de bergen daarachter. Niets aan toe te voegen... Behalve dan dat we zo vrij zijn San Piero en de volgende bergroute naar Florence links te laten liggen en te kiezen voor de door Garmin aanbevolen route door het dal... Heerlijk toch dat Garmin ons vandaag zo ontziet na de inspannende dag gisteren? Toegegeven: we missen daardoor wel het uit de Etrusken tijd historisch belangrijke plaatsje Fiésole. Maar met Florence in het vooruitzicht is ons verdriet daarover snel over. Dus rijden we rustig via San Stéfano a Cornetole, Váglia en Montorsoli Stazione. De zeer lange afdaling tot in het centrum van Florence is weer het noemen waard... Evenals in Verona ligt de camping weer op een berg met een machtig uitzicht op de stad zo dichtbij dat de stad bij wijze van spreken direct aan je voeten ligt.. Maar verder gaat iedere vergelijking met camping Michelangelo in Florence mank. De camping is met name voor jongeren aantrekkelijk: een zeer groot terras en tot 12 uur 's nachts disco, daarna gaat het feest gewoon tot de ochtend door want bier en literflessen wijn zijn beschikbaar in de automaat. Maar eerlijk gezegd hebben we zo'n gezonde slaap dat het ons niet heeft gestoord.


18/19 juni verblijf in Florence. In één woord geweldig. Florence overtreft onze stoutste verwachtingen. Eerlijk gezegd had ik een beetje opgezien tegen het drukke toerisme, maar Florence is door de prachtige beelden, kerken en musea zo overstelpend interessant dat onze aandacht daar volledig naar uitging. Deze overvloedige aanprijzing moet voldoende zijn om een reis naar Florence te boeken...en voor details kunt u beter bij een historicus terecht. Wanneer iemand een leuk verhaaltje heeft dan zal ik dit met bronvermelding graag toevoegen...



20 juni. Om uit Florence weg te komen moeten we vele bergen overwinnen... tot we in Montagnana van de vermoeienissen kunnen uithijgen met lekkere broodjes en fruit dat we hier op de markt kunnen inslaan. Tot Romita rijden we dan over rustige weggetjes waarbij we niet zullen klagen over een enkel steil klimmetje. Dan even over de Strada Cassia waar we voor de eerste keer op ouderwets Italiaanse manier worden belazerd door een koopman met een snackcar. De man was eerst zo vriendelijk om ons van zijn zure pruimen uit eigen tuin te laten proeven en rekent dan vervolgens € 20 voor 2 droge broodjes met worst die we ook al niet te pruimen vonden. Bah... meer wil ik er hier niet over zeggen maar heb wel grote spijt dat ik dat daar niet tegen die koopman heb gezegd. Vervolgens rijden we via San Donato en Castellina in Chianti (...) naar Quercegrossa alwaar we in Agritorismo Casalcallo een kamer hebben gereserveerd. De ontvangst op dit wijngoed met een glas wijn is uitzonderlijk ook al omdat we geen woord van het rappe Italiaans kunnen verstaan. Op hun beurt begrijpen zij ook geen woord van ons Engels... Wat niet weg neemt dat we 's avonds ons heerlijk aan de Chianti te goed doen.

21 juni. Bezoek per bus aan Siena. Deze stad valt ons, ondanks de uitbundige beschrijving in het boekje van Reitsma, na het machtige Florence wat tegen. Dat komt misschien ook omdat we wat museummoe beginnen te worden..


22 juni. Afdalen naar Siena met schitterende uitzichten op het parklandschap. Na Siena klimt de weg weer keer op keer terwijl met het stijgen het landschap steeds kaler wordt... We rijden vandaag maar een klein stukje om op de camping in Casciano di Murlo nog lang van het zwembad en de zon te kunnen genieten. Trouwens na die tropische regenbui in Verona hebben we onafgebroken mooi weer. Hoewel we een temperatuur van 40° ook bij de categorie slecht weer rekenen. We houden u op de hoogte. Vandaag was het maar 38°... De camping (Soline) ligt op de top van de berg dus met schitterend uitzicht. Daarvan zijn al te veel Nederlanders op de hoogte want het barst er hiervan in het zwembad.

23 juni. Afdalen naar het dorp voor het ontbijt. Hier begint weer een schitterend parkoers in het naakte landschap tot we bij een afslag voor Buonconvento belanden. Reitsma en de wegwijzers naar Montalcino willen hier rechtdoor maar ik verlaat mij op Garmin en sla rechtsaf. Blijkens de bordjes zitten we hier op de via Francigina, de historische pelgrimsroute naar Rome. Niets aan de hand want we rijden hier lekker rustig tot de weg na enkele kilometers onverhard wordt. Maar met de paden langs de Rijn nog in het geheugen laten we ons niet gek maken... Gewoon doorrijden tot de onverharde weg over gaat in grind, tot de grindlaag zo dik wordt dat we van de fiets moeten, tot het grindpad zo steil klimt (20%) dat we de fiets er met geen mogelijkheid doorheen meer kunnen trekken, zelfs niet met afgekoppelde BOB's, tot we, na lang aarzelen, ten einde raad, besluiten om hulp te vragen bij een boerderij. Waar we het grote geluk hebben dat daar een 'baklader' staat... waarvan de eigenaar bereid is ons te helpen. Wanneer onze fietsen en Bob's zijn opgeladen kan Fer alleen mee wanneer hij bereid is zijn lichaam tussen de fietsen te persen. Ja maak u over Loes geen zorgen want die heeft een riante geveerde zitplaats naast de chauffeur. En zo rijden we al stotend en met rukken omhoog en opzij ca. 2 km de berg op. Ja dit is nog veel erger dan een tour in de reuzenachtbaan bij Disney in Orlando, Florida.


Montalcino is een middeleeuws stadje (op de top van een berg) in het belangrijke wijngebied van de Brunello, gegarandeerd één van de beste wijnen van Italië. De wijn wordt hier in ...tig zaken aangeprezen en verkocht. De Brunella is echter zeer prijzig, dus kopen we voor een vierde van de prijs een zelfde type wijn die, volgens de wijnhandelaar, op zijn minst aan dezelfde kwaliteit voldoet. We overnachten bij Anna... dank zij het feit dat zij geen woord Engels spreekt lukte het ons bij het reserveren niet tot een prijsafspraak te komen. Voor een extreem klein kamertje betalen we vervolgens € 75,--. Toegegeven het is wel in een zeer toeristisch dorpje...

24 juni. Naar Casteldelpiano volgens de route van Reitsma wat ook de instemming heeft van Garmin. We hebben de optie 'onverharde wegen toestaan' natuurlijk eerst uitgezet. Na een lange afdaling arriveren we in San Angelo in Colle. Wanneer we de kaart raadplegen blijkt dat we de route van Reitsma gemist hebben en op weg zijn naar de Strada Cipressino, die (ook) naar Casteldelpiano loopt... Dus wanneer u Reitsma wilt volgen moet u goed uitkijken want er lopen vanuit Montalcino 3 wegen het dal in. We kunnen vandaag weer lekker oefenen in klimmen maar minder steil dan het Reitsmapad. Okay, de strada is niet echt een aanrader. Hoewel de omgeving hier overal schitterend is. De beheerder van camping Residence Amiata in Casteldelpiano is de vriendelijkheid zelf, heerlijk om mee te maken.

25 juni. Verblijf in Casteldelpiano want het is boven de 40° en we hebben geen haast...

26 juni. Afdalen naar Arcidosso is geen punt wel de langdurige, steile klim, daarna. In San Fiora besluiten we bij de koffie de route van Reitsma voor gezien te houden. Op zijn kaartje zien we namelijk dat we na een afdaling tot 5x toe trajecten met een stijgings-percentage van boven de 10% moeten klimmen. We volgen dus Garmin en klimmen verder naar Saragiolo en volgen dan de zeer lange afdaling over de SP 66 tot de Strada Provinciale de Reitsma boven Selvena. Bij Castell'Azarra rijden we, weer zonder Reitsma, binnendoor (een zeer rustige route) via Montevitozza naar Castell'Ottieri en verder via Pratolungo naar het middeleeuwse Onano. Dit dorp doet ook Reitsma aan die hier naar het Lago di Bolsena de omweg over Grotte di Castro volgt. Maar het is inmiddels zo extreem warm (ver boven de 40° C) dat we geen zin hebben het boekje van Reitsma met ons zweet te bevuilen. Dus volgen we Garmin i.c. de kortere afsnijding over Gradóli. Aan het meer zijn we na 70 km op de zeer rustige camping ' La Grata' zo moe dat we zelfs geen fut hebben het meer in te duiken. Hoewel het meer volgens de campingeigenaar zo zuiver is dat je het water zou kunnen drinken.

27 juni. Langs het meer fietsen naar Capodimonte met onderweg als afwisseling plotseling een extreem steil weggetje. Dan via Tuscania naar Vetralla. We vervolgen hier de verkeersweg SP 15 naar Botte omdat het alternatief van Reitsma diep het dal in om daarna gelijk weer te stijgen ons niet aanspreekt... Dan van de verkeersweg af de SP 87 met zware stijgingen en dito afdaling naar het Lago di Vico. Dan bij Punta del Lago moeten we links aanhouden maar in plaats daarvan dalen we af naar Ronciglione. Omdat ik die plaats door dat boekje van Reitsma in mijn kop heb en per ongeluk de aanwijzing van Garmin negeer. Nog veel stommer is dat ik daarna weer terug rijdt de helling op. Ik gebruik weer even de ik-vorm omdat Loes weer fungeert als lijdzaam slachtoffer. Weer boven klimmen we nog veel verder tot we op de top de SP 67 inslaan om langdurig af te dalen naar de middeleeuwse plaats Caprarola. Het fantastische Palazzo Farnese hier is een oponthoud waard. Hoe we dat weten? Natuurlijk van Reitsma... Hierna is Fabrica di Roma niet ver meer. Als beloning omdat het morgen de laatste fietsdag is naar de camping van Rome overnachten we in hotel Falisco. De ontvangst hier met bier en frisdrank brengt onze stemming op ongekende hoogte. Ik weet het: een stemming is niet hoog of laag... maar ik kan het momenteel niet beter uitdrukken. Suggesties welkom... Dagtotaal 85 km, exclusief het uitje naar Ronciglione.

28 juni. Afdalen over de verkeersweg naar de drukke stad Citta Castellana. Dan in de buurt van de spoorlijn over de SS3 tot Stazione Paradiso rechtsaf de SP 78 op naar Faléria waar het spel met klimmen en dalen weer begint. Naar Sacrofano zijn de extreme afdalingen en stijgingen geen kinderspel meer. Want ondanks onze geweldige ervaring moeten we toch weer een aantal malen van de fiets af. Sacrofano is voor ons een plaats om nooit te vergeten. Let op: want later horen we van ervaren Reitsma-gangers dat ook zij vanaf deze plaats gingen dwalen en zo erg dat onze belevenis hier een zwakke afspiegeling is van de ellende die zij moesten meemaken. Zoals u kunt verwachten speelt bij ons Garmin weer een hoofdrol. Het avontuur begint op het lieftallige pleintje in Sacrofano. Loes rijdt zoals vaak weer voor en volgt natuurlijk de richtingaanwijzers. Zonder twijfel volgt zij de aangegeven route naar Rome... Nageschreeuwd door Fer: Verdorie Loes kom terug je zit verkeerd. Maar Loes is begonnen aan een steile afdaling en hoort Fer niet. Na ca. 4 km is zij beneden en zo goed even op Fer te wachten. Die in plaats van haar om te omhelzen van blijdschap brult: we moeten terug. Die instructie komt niet van hemzelf maar van zijn apparaatje... Normaal past Garmin zich aan de gereden route aan en eist alleen dat je terugmoet wanneer er geen alternatieve route bestaat. Maar Loes weet het zeker en Garmin ook, dus vragen we aan een passerende automoblist als 'mediator' dus bemiddelaar op te treden. Die verwijst ons dus (...) weer terug naar Sacrofano. Weer 4 km de helling op, nee dat voelt niet echt als een overwinning. Zeker niet als op het pleintje blijkt dat er volgens de richtingaanwijzers 2 wegen (in dit geval...) naar Rome voeren. Kennelijk zat Loes op de route van Reitsma, maar genoeg daarover... We volgen dus Garmin en belanden dan al spoedig bij Stazione di Sacrofano op de drukke verkeersweg SS3 naar Rome. Daar lunchen we in een restaurant waar het vlees alleen in porties van 2 tot 3 kilo wordt verkocht.
Wanneer zo'n portie toch aan de ruime klant is mag je het eventuele restant in een doggy-bag meenemen. Dus bestellen we maar spaghetti en verwonderen ons over de afschuwelijke vreetpartijen en de hoeveelheden vlees die in de afvalcontainer verdwijnen. Dan nog even op de verkeersweg tot er gelukkig een afslag komt: over de Viale di Villa Romana bereiken we de Via Tiberina waar we spoedig op camping Tiber aan de rivier met die naam arriveren.
Wat een geweldige camping is: met gratis vervoer naar het station in Prima Porta waar je voor een euro met de trein naar het Centrum van Rome kunt. Verder is er een goedkoop maar prima restaurant en een supermarkt. Er staan ca. 10 computers gereed om gratis te internetten, weliswaar zijn ze door de vele jongeren bijna onafgebroken bezet.
's Avonds om 21.00 uur arriveert er nog een dodelijk vermoeide fietser. Hij heeft uren gedwaald na bij Sacrofano verkeerd te zijn gereden. Uiteindelijk arriveerde hij in Prima Porta en moest toen de camping nog gaan zoeken. Dagtotaal 58 km.

>

27-6/1-8 Verblijf in Rome. Te mooi om niet te verwijzen naar al de informatie op internet. We besluiten te vluchten uit de hitte (> 40°) met de trein naar München. De fietstocht vanaf de camping langs de Tiber naar het Termini station (ca 24 km) is een absolute aanrader. Jammer dat veel fietsers zich daarheen met een taxi laten brengen!

In München is het 16° en regent het... die bui duurt nog weken. Zelfs als de zon even doorbreekt regent het door...
Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt.




Fietsafstand München - Nordhorn: ca. 1000 km + 72 km, namelijk de afstand van Wiesbaden naar Koblenz die wij per boot hebben afgelegd.

Wij gebruikten de fietskaarten van de ADFC (Allgemeiner Deutscher Fahrrad-Club).



Meer foto's op:
webshots

Zie ook onze website..

Reacties graag per mail...

Wij (ik) zijn verslingerd aan weer een nieuwe hobby: GPS. De TOmTom in de auto hebben we overgeslagen... Hoewel we onze Garmin Map 60 C ook in de auto gebruiken, maar dan zonder stemgeluid. Voor het eerst naar een B&B in Amsterdam zonder eerst eindeloos te zoeken.

We kunnen in onze workshop nu ook vertellen dat het werken met GPS wel betekent dat je de theorie eerst goed moet bestuderen en dat je het in de praktijk alleen goed leert door vallen en opstaan. Problemen stellen we aan de orde in het forum.GPS.nl en www.gpscenter.be Wandel en fietsroutes zijn te downloaden van www.gpstracks.nl

We hebben op de komputer (in Mapsource)de hele fietsroute naar Rome uitgezet. Inclusief de Navigator (met kaartmateriaal van Europa) vraagt dat voor onze GPS eigenlijk te veel geheugenruimte. Dat heb is opgelost door de helft van de route in een geheugenstick op te slaan. Een nieuwere versie van de Garmin (de Cx) heeft het geheugen in een SD-kaart waarbij je het hulpmiddel van de geheugenstick niet meer nodig hebt.

Voor 2008 hebben we de Transamerica fietsroute gepland. De GPS routes (bijna 7000 km) heb ik zo kunnen downloaden van www.adventurecycling.org Inclusief de plaatsen van campings c.a., winkels en bezienswaardigheden. Voor ons is het nieuwe GPS speeltje echt een wonder en een nieuwe uitdaging.

Leef mee met de vreugde over onze (klein)kinderen op: Kindervreugde